-1960-аад оны сүүлээр “Битлз”, “Роллинг-Стоунс”, Жими Хендрикс зэрэг рок алдартныг дууриаж хувцаслах гэж оролддог байсныг санаж байгаа биз. Урт үс, трапецан өмд жинхэнэ мода болж байсан юм шүү. Улмаар ахлах сургуулийн хүүхдүүд ч оддыг дууриан хувцаслах болсноор найзуудтайгаа нийлж “People is place” дэлгүүр нээсэн. Ахлах сургуулийн сурагчид дэлгүүр нээнэ гэдэг бусад хүнд мөрөөдөл шиг санагдаж байсан байх. Гэхдээ л бидний бизнес хурдан өргөжиж 10 дахь салбараа нээж байлаа. Бизнесийн орчин нөхцөлийг таньж мэдэлгүй их мөнгөний урсгалд орсон хүүхдүүд чинь замбараагүй үрж эхэлнэ биз дээ. Нэг л өдөр бидний эхлүүлсэн бизнес далайд чулуу шидэх шиг л нурж унасан. Товчоор хэлбэл дампуурсан. Тэгэхэд би дөнгөж 23 настай байлаа. Энэ дампуурлаасаа гарах гэж хэд хэдэн удаа оролдсон боловч амжилт олоогүй. Манай хамтрагчид ч шантрах янзтай болсон. Дампуурлыг давж гарах зориг тэдэнд дутсан. Энэ дампуурал надад бизнесийн далайд зүг чигээ алдаж төөрөх юм бол буцаж харих замаа олдоггүйг ойлгуулсан. 

-Үгүй шүү. Харин ч би тэдэнды баярлаж байсан. Надаас түрүүлж бизнесийн орчныг мэдэрсэн учраас надтай хамт муйхарлаж зүтгээгүй. Дээр нь намайг энэ өндөрлөгт хүрэхэд гол түлхэц болсон хүмүүс болохоор би гомдож, тунирхаж байгаагүй. Найзуудаасаа салсны дараа өмнөд Нью-Йорк уруу нүүж, хувцас загварын компанид өдөр шөнөгүй ажиллах болсон. Хүний удирдлага дор ажиллах үнэхээр хэцүү байсан шүү / инээв/. Гэхдээ уйгагүй хичээсний үр дүнд бизнесийг минь дэмжих хүмүүстэй холбоо тогтоосон.

 -Дандаа амжилттай үргэлжилдэг бизнес гэж хаана ч байдаггүй. Унаж, босож, инээж, уйлж байж их амжилтын ард гарна. Анхны бизнес дампуурсны дараа надад банкнаас зээл өгөхөө больчихлоо. Харин Мохан Муржани гэдэг энэтхэг залуутай танилцсан. Түүний санхүүгүйгээр “Томми Хилфигер” брэндийг төсөөлөхөд бэрх. Өнөөдөр ч миний бизнесийн амжилтын талаас илүү хувь нь түүнтэй салшгүй холбоотой. 

-Надад тэгж бодох цаг байгаагүй. Учир нь хөл дээрээ дахиж босохын тулд би юу ч хийхэд бэлэн байсан. Ер нь бизнесмэн хүн ямар ч “шуурганд” бэлэн байх ёстой. Ажлаа амжилттай болж байна гэж бодож болохгүй. Тэгэх юм бол санаа сэтгэл тайвширч ажил цалгардах, дампуурах аюултай. 

-Дизайнер болгон өөрсдийн зан ааш, имиж, сонирхдог зүйлээсээ хамаарч янз бүрийн таних тэмдэгтэй байдаг. Улаан, цагаан, цэнхэр өнгө бол миний дуртай өнгө. Мөн хэзээд “Томми”-гийн таних тэмдэг байх болно. 

-Яг үнэнийг хэлэхэд АНУ-ын далбаа гэхээсээ илүү, америк брэнд болохоор л тэгж ойлгоод байгаа байх. Ер нь иймэрхүү өнгө зонхилсон зүйл маш энгийн, цэмцгэр харагддаг биз дээ. 

-1990-ээд оны эхээр “сонгодог дизайнер” гэдэг хэлцийг гаргаж ирсэн хүн нь би. Үүнийг ам бардам хэлж чадна. Загварын бизнес надад маш том боломж олгосон. Түүнийгээ бүрэн дүүрэн ашиглаж чадаагүй ч чамлахааргүй амжилтад хүрсэн. Хамгийн гол нь бизнесээ олон улсын тавцанд гаргаж, өргөжүүлж чадсан болохоор “сонгодог дизайнер” гэдэг хэлц гарсан байх л даа. 

-Яалаа гэж дээ. Би бурхан биш шүү дээ. Надад хийж үзээгүй, хийж үзэхийг хүсдэг олон зүйл байна. “Томми” брэнд хэзээ ч тансаг, дээд зэрэглэлийн бүтээгдэхүүн гаргаж байгаагүй юм билээ. Энэ бол миний хийдэг зүйлээс огт өөр ч гэсэн надад оролдож үзэх санаа бий. 

-“Ралф Лаурен”-ы дэлгүүрийн хажуугаар өнгөрөх бүртээ түүнийг булааж авахыг хүсдэг /инээв/. Би Ралфийг хувь хүнийх нь үүднээс, мөн чадалтай дизайнер гэдгээр нь хүндэлдэг. Бас түүнд атаархдагаа нуухгүй.

-Өмнө нь “Томми Хилл” гэж нэрлэсэн ч энэтхэг хамтрагч маань “Хилфигер нэрээ ашигла. Ийм нэртэй хүн ховор болохоор хэзээ ч андуурахгүй” гэж ятгасан. Түүний зөвлөгөө зөв байсныг өнөөдөр л ухаарч байна.